ΙΛΙΑΔΟΣ  -  ΡΑΨΩΔΙΑ  Λ΄

(στίχοι  : 426-574)

[Μετάφραση : ΙΑΚΩΒΟΥ  ΠΟΛΥΛΑ]

 

Τους άφησε κι ελόγχισε τον Χάροπα Ιππασίδην,

που ήτο του Σώκου αυτάδελφος του λαμπρογεννημένου.

Βοηθός ο Σώκος έδραμεν ευθύς ο ισόθεος άνδρας,

και από κοντά του έλεγεν: «Ω πολυεπαινεμένε,

στους δόλους και στον πόλεμον ακούραστε Οδυσσέα,

σήμερον ή θα καυχηθείς που εφόνευσες τα δύο

λαμπρά του Ιππάσου αγόρια και τ’ άρματα τους πήρες,

ή τώρ’ από την λόγχην μου θα χάσεις την ζωήν σου.».

τοὺς μὲν ἔασ᾽, ὃ δ᾽ ἄρ᾽ Ἱππασίδην Χάροπ᾽ οὔτασε δουρὶ

αὐτοκασίγνητον εὐηφενέος Σώκοιο.

τῷ δ᾽ ἐπαλεξήσων Σῶκος κίεν ἰσόθεος φώς,

στῆ δὲ μάλ᾽ ἐγγὺς ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν

ὦ Ὀδυσεῦ πολύαινε δόλων ἆτ᾽ ἠδὲ πόνοιο        430

σήμερον ἢ δοιοῖσιν ἐπεύξεαι Ἱππασίδῃσι

τοιώδ᾽ ἄνδρε κατακτείνας καὶ τεύχε᾽ ἀπούρας,

ἤ κεν ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃς.

 

 

Αυτά’πε και τον κτύπησε στην στρογγυλήν ασπίδα,

και την ασπίδα ετρύπησε το δυνατό κοντάρι

και στον τεχνικόν θώρακα εμπήχθη πέρα πέρα,

και όλην την σάρκα του’σχισεν απ’ τα πλευρά του, αλλ’ όμως

η Αθηνά δεν τ’ άφησε στα σωθικά να φθάσει.

Εννόησε που εις ακριβό δεν ελαβώθη μέρος

ο Οδυσσεύς κι εσύρθηκε και προς τον Σώκον είπε:

ὣς εἰπὼν οὔτησε κατ᾽ ἀσπίδα πάντοσ᾽ ἐΐσην.

διὰ μὲν ἀσπίδος ἦλθε φαεινῆς ὄβριμον ἔγχος,    435

καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο,

πάντα δ᾽ ἀπὸ πλευρῶν χρόα ἔργαθεν, οὐδ᾽ ἔτ᾽ ἔασε

Παλλὰς Ἀθηναίη μιχθήμεναι ἔγκασι φωτός.

γνῶ δ᾽ Ὀδυσεὺς ὅ οἱ οὔ τι τέλος κατακαίριον ἦλθεν,

ἂψ δ᾽ ἀναχωρήσας Σῶκον πρὸς μῦθον ἔειπεν·   440

 

 

«Από το άκρον όλεθρον δεν θα σωθείς, χαμένε.

Κι εάν εσύ με ξέκοψες να πολεμώ τους Τρώας,

θαρρώ που σήμερον εδώ φόνος και μαύρη μοίρα

σε θ’ απαντήσει και απ’ αυτήν την λόγχην μου θα πέσεις,

να πάρω εγώ το καύχημα και ο Άδης την ψυχήν σου.».

 

 

 

ἆ δείλ᾽ ἦ μάλα δή σε κιχάνεται αἰπὺς ὄλεθρος.

ἤτοι μέν ῥ᾽ ἔμ᾽ ἔπαυσας ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσθαι·

σοὶ δ᾽ ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαιναν

ἤματι τῷδ᾽ ἔσσεσθαι, ἐμῷ δ᾽ ὑπὸ δουρὶ δαμέντα

εὖχος ἐμοὶ δώσειν, ψυχὴν δ᾽ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.   445

Είπε και όπως έστρεψεν ο Σώκος δια να φύγει,

ο Οδυσσεύς του έμπηξε στην ράχην το κοντάρι.

Κι η άκρη από τους ώμους του στο στήθος πέρα εβγήκε.

Κι επάνω του εκαυχήθηκεν ο θείος Οδυσσέας:

«Ω Σώκε, γόνε αγαπητέ του ιπποδάμου Ιππάσου,

σ’ εβρήκε, δεν το ξέφυγες, το τέλος του θανάτου.

 

ἦ, καὶ ὃ μὲν φύγαδ᾽ αὖτις ὑποστρέψας ἐβεβήκει,

τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξεν

ὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσε,

δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δ᾽ ἐπεύξατο δῖος Ὀδυσσεύς·

Σῶχ᾽ Ἱππάσου υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο    450

φθῆ σε τέλος θανάτοιο κιχήμενον, οὐδ᾽ ὑπάλυξας.

 

 

Δεν θα σου κλείσουν, δύστυχε, τα βλέφαρα ο πατέρας

ούτ’ η μητέρ’, αλλ’ όρνεα πυκνά πτεροκοπώντας

θα σε σπαράξουν. Αλλ’ εμέ στον θάνατόν μου, αν έλθει,

οι διογέννητοι Αχαιοί με τάφον θα τιμήσουν.».

 

ἆ δείλ᾽ οὐ μὲν σοί γε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ

ὄσσε καθαιρήσουσι θανόντι περ, ἀλλ᾽ οἰωνοὶ

ὠμησταὶ ἐρύουσι, περὶ πτερὰ πυκνὰ βαλόντες.

αὐτὰρ ἔμ᾽, εἴ κε θάνω, κτεριοῦσί γε δῖοι Ἀχαιοί. 455

 

 

Είπε και μέσ’ απ’ το πλευρό και απ’ την λαμπρήν ασπίδα

την σκληρήν λόγχην τράβηξε που του’χε ρίξει ο Σώκος.

Κι ευθύς το αίμ’ ανάβρυσε κι εδείλιασε η ψυχή του.

Το αίμα του άμα εννόησαν οι ανδρειωμένοι Τρώες

παρακινούντο με βοήν κι επάνω του εχυθήκαν.

Και υποχωρώντας έκραζεν εκείνος τους συντρόφους

και τρεις φορές τους έκραξε μ’ όσην πνοήν και αν είχε.

 

ὣς εἰπὼν Σώκοιο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχος

ἔξω τε χροὸς ἕλκε καὶ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης·

αἷμα δέ οἱ σπασθέντος ἀνέσσυτο, κῆδε δὲ θυμόν.

Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ὅπως ἴδον αἷμ᾽ Ὀδυσῆος

κεκλόμενοι καθ᾽ ὅμιλον ἐπ᾽ αὐτῷ πάντες ἔβησαν.

αὐτὰρ ὅ γ᾽ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, αὖε δ᾽ ἑταίρους.

τρὶς μὲν ἔπειτ᾽ ἤϋσεν ὅσον κεφαλὴ χάδε φωτός,

 

 

Και τρεις τον άκουσε φορές ο δεύτερος Ατρείδης

κι έλεγε προς τον Αίαντα, που ευρίσκετο σιμά του:

τρὶς δ᾽ ἄϊεν ἰάχοντος ἄρηι φίλος Μενέλαος.

αἶψα δ᾽ ἄρ᾽ Αἴαντα προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·

 

 

«Ω Αίας διογέννητε, μεγάλε πολεμάρχε,

στ’ αυτιά μου έφθασ’ η φωνή του αδάμαστου Οδυσσέως,

που ομοιάζει, ως να τον έπνιγαν κατάμονον οι Τρώες

αφού στης μάχης την ορμήν τον έχουν αποκλείσει.

Αλλά βοηθοί ας δράμωμεν, ως πρέπει, ότι φοβούμαι

μη πάθει, ως μόνος έμεινεν ανάμεσα εις τους Τρώας,

και θενά κλάψουν οι Αχαιοί μεγάλον πολεμάρχον.».

Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶν            465

ἀμφί μ᾽ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἵκετ᾽ ἀϋτὴ

τῷ ἰκέλη ὡς εἴ ἑ βιῴατο μοῦνον ἐόντα

Τρῶες ἀποτμήξαντες ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ.

ἀλλ᾽ ἴομεν καθ᾽ ὅμιλον· ἀλεξέμεναι γὰρ ἄμεινον.

δείδω μή τι πάθῃσιν ἐνὶ Τρώεσσι μονωθεὶς        470

ἐσθλὸς ἐών, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι γένηται.

 

 

Είπ’ εκινήθη και σ’ αυτόν κατόπι ο μέγας ήρως.

Κι έφθασαν όπου εκύκλωναν τον θείον Οδυσσέα

οι Τρώες ως ξανθότριχοι χρυσόλυκοι στα όρη

κερατοφόρο τριγυρνούν ελάφι λαβωμένο

που ξέφυγε του κυνηγού και τρέχει όσον ακόμη

το αίμα του είναι χλωρό κι έχει ελαφρά τα πόδια.

 

ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ἦρχ᾽, ὃ δ᾽ ἅμ᾽ ἕσπετο ἰσόθεος φώς.

εὗρον ἔπειτ᾽ Ὀδυσῆα Διῒ φίλον· ἀμφὶ δ᾽ ἄρ᾽ αὐτὸν

Τρῶες ἕπονθ᾽ ὡς εἴ τε δαφοινοὶ θῶες ὄρεσφιν

ἀμφ᾽ ἔλαφον κεραὸν βεβλημένον, ὅν τ᾽ ἔβαλ᾽ ἀνὴρ  

ἰῷ ἀπὸ νευρῆς· τὸν μέν τ᾽ ἤλυξε πόδεσσι

φεύγων, ὄφρ᾽ αἷμα λιαρὸν καὶ γούνατ᾽ ὀρώρῃ·

 

 

Και όταν πέση απ’ την πληγήν μες στην σκιάν του λόγγου

τα ωμοφάγ’ αγριόσκυλα το τρώγουν, αλλά η μοίρα

κακοποιό τους στέλνει εκεί λιοντάρι και απ’ τον τρόμον

τ’ αγριόσκυλα σκορπίζονται και αυτό το κατατρώγει.

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε δαμάσσεται ὠκὺς ὀϊστός,

ὠμοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσιν

ἐν νέμεϊ σκιερῷ· ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμων           480

σίντην· θῶες μέν τε διέτρεσαν, αὐτὰρ ὃ δάπτει·

 

 

Ομοίως τον πολύβουλον ανδρείον Οδυσσέα

Τρώες πολλοί και ανδράγαθοι κτυπούσαν, και ο γενναίος

την λόγχην του έσειε μ’ ορμήν να σώσει την ζωήν του.

Σιμά του ο Τελαμώνιος με την ασπίδα ως πύργον,

εστήθη, και όλοι εδώ κι εκεί σκορπίσθηκαν οι Τρώες.

Κι εκείνον ο Μενέλαος  οδήγ’ από το χέρι

έξω απ’ το πλήθος κι έφερνεν ο ακόλουθος τους ίππους.

 

ὥς ῥα τότ᾽ ἀμφ᾽ Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτην

Τρῶες ἕπον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι, αὐτὰρ ὅ γ᾽ ἥρως

ἀΐσσων ᾧ ἔγχει ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ.

Αἴας δ᾽ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον,

στῆ δὲ παρέξ· Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.

ἤτοι τὸν Μενέλαος ἀρήϊος ἔξαγ᾽ ὁμίλου

χειρὸς ἔχων, εἷος θεράπων σχεδὸν ἤλασεν ἵππους.

 

 

Όρμησε ο Τελαμώνιος και, νόθον Πριαμίδην,

τον Δόρυκλον εφόνευσε, τον Πάνδοκον κατόπιν,

τον Λύσανδρον, τον Πύρασον και ακόμη τον Πυλαρτην.

και ως απ’ τα όρη ροβολά ποτάμι στην πεδιάδα,

χείμαρρος οπού του Διός νεροποντιά φουσκώνει

και ξερά δρυά σέρνουν πολλά και πεύκους τα νερά του

κι ύλην πολλήν στο πέλαγος. Όμοια την πεδιάδα

 

 

Αἴας δὲ Τρώεσσιν ἐπάλμενος εἷλε Δόρυκλον

Πριαμίδην νόθον υἱόν, ἔπειτα δὲ Πάνδοκον οὖτα,   

οὖτα δὲ Λύσανδρον καὶ Πύρασον ἠδὲ Πυλάρτην.

ὡς δ᾽ ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίον δὲ κάτεισι

χειμάρρους κατ᾽ ὄρεσφιν ὀπαζόμενος Διὸς ὄμβρῳ,

πολλὰς δὲ δρῦς ἀζαλέας, πολλὰς δέ τε πεύκας

ἐσφέρεται, πολλὸν δέ τ᾽ ἀφυσγετὸν εἰς ἅλα βάλλει,

κλονίζει και άνδρες και άλογα φονεύει ο λαμπρός Αίας.

Και ο Έκτωρ δεν το γνώριζεν ακόμα, επειδή πέρα,

στης μάχης το αριστερό πλευρόν επολεμούσε,

εκεί που εξόχως κεφαλές ανδρών πολλές επέφταν

στον Ξάνθον, όπου αλαλαγμός ασίγητος βροντούσε.

Σιμά στον μέγαν Νέστορα και τον Ιδομενέα

 

 

ὣς ἔφεπε κλονέων πεδίον τότε φαίδιμος Αἴας,

δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας· οὐδέ πω Ἕκτωρ

πεύθετ᾽, ἐπεί ῥα μάχης ἐπ᾽ ἀριστερὰ μάρνατο πάσης

ὄχθας πὰρ ποταμοῖο Σκαμάνδρου, τῇ ῥα μάλιστα

ἀνδρῶν πῖπτε κάρηνα, βοὴ δ᾽ ἄσβεστος ὀρώρει

Νέστορά τ᾽ ἀμφὶ μέγαν καὶ ἀρήϊον Ἰδομενῆα.

 

 

εκεί στην λόγχην τρομερός και την ιππομαχίαν

ο Έκτωρ θρήνον έκαμνε στες φάλαγγες των νέων.

Και οι λαμπρογέννητοι Αχαιοί δεν θα οπισοποδίζαν,

αλλά ο Πάρις, σύγκλινος της εύμορφης Ελένης,

έπαυσε τον ανδράγαθον Μαχάον’ απ’ την μάχην.

Ότι με βέλος τρίγωνο τον λάβωσε στον ώμον.

Δια κείνον ελαχτάρισαν οι Αχαιοί γενναίοι,

μη πέσει, αν κλίνει ο πόλεμος, εις των εχθρών τα χέρια.

Και προς τον θείον Νέστορα τότ’ είπε ο Ιδομενέας:

 

Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν ὁμίλει μέρμερα ῥέζων

ἔγχεΐ θ᾽ ἱπποσύνῃ τε, νέων δ᾽ ἀλάπαζε φάλαγγας·

οὐδ᾽ ἄν πω χάζοντο κελεύθου δῖοι Ἀχαιοὶ

εἰ μὴ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιο          505

παῦσεν ἀριστεύοντα Μαχάονα ποιμένα λαῶν,

ἰῷ τριγλώχινι βαλὼν κατὰ δεξιὸν ὦμον.

τῷ ῥα περίδεισαν μένεα πνείοντες Ἀχαιοὶ

μή πώς μιν πολέμοιο μετακλινθέντος ἕλοιεν.

αὐτίκα δ᾽ Ἰδομενεὺς προσεφώνεε Νέστορα δῖον·

 

 

«Στην άμαξάν σου ανέβα ευθύς, ω Νέστορ Νηληιάδη,

και πάρε τον Μαχάονα, και κτύπα προς τα πλοία

τα δυνατά πουλάρια σου. Πολλών αντάξιος άλλων

ανθρώπων είν’ ο ιατρός, που βέλη ν’ αποσπάσει

γνωρίζει και με βότανα λαβώματα να γιάνει.».

Είπε και ο Νέστωρ έστερξε στον λόγον του αμέσως.

 

ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶν

ἄγρει σῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, πὰρ δὲ Μαχάων

βαινέτω, ἐς νῆας δὲ τάχιστ᾽ ἔχε μώνυχας ἵππους·

ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων

ἰούς τ᾽ ἐκτάμνειν ἐπί τ᾽ ἤπια φάρμακα πάσσειν.  515

ὣς ἔφατ᾽, οὐδ᾽ ἀπίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ.

 

 

Στην άμαξάν του ανέβη ευθύς, σιμά του και ο Μαχάων,

που γέννησ’ ο Ασκληπιός ιατρός εξακουσμένος.

Τους ίππους ράβδισεν ευθύς και αυτοί με προθυμίαν

προς τα καράβια πέταξαν, στ’ αγαπημένα μέρη.

 

Ο Κεβριόνης νόησε την ταραχήν των Τρώων

κι έλεγε προς τον Έκτορα, στ’ αμάξι σύντροφός του:

αὐτίκα δ᾽ ὧν ὀχέων ἐπεβήσετο, πὰρ δὲ Μαχάων

βαῖν᾽ Ἀσκληπιοῦ υἱὸς ἀμύμονος ἰητῆρος·

μάστιξεν δ᾽ ἵππους, τὼ δ᾽ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην

νῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ. 520

Κεβριόνης δὲ Τρῶας ὀρινομένους ἐνόησεν

Ἕκτορι παρβεβαώς, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·

 

 

«Εις μίαν άκρην του κακού πολέμου εμείς οι δύο

τους Δαναούς μαχόμεθα, και ωστόσ’ οι άλλοι Τρώες

θορυβημένοι ευρίσκονται κι οι ίπποι των κι εκείνοι

από τον Τελαμώνιον. Τον γνώρισα, όπως φέρνει

αυτός ασπίδ’ απέραντην. Αλλά κι εμείς τ’ αμάξι

ευθύς ας σπρώξωμεν εκεί, όπου με τόσο πείσμα

πεζοί και ιππόμαχοι φρικτόν κροτούν πολέμου αγώνα

σφαζόμενοι και αλαλαγμός ασίγητος βροντάει.».

Ἕκτορ νῶϊ μὲν ἐνθάδ᾽ ὁμιλέομεν Δαναοῖσιν

ἐσχατιῇ πολέμοιο δυσηχέος· οἳ δὲ δὴ ἄλλοι

Τρῶες ὀρίνονται ἐπιμὶξ ἵπποι τε καὶ αὐτοί.       525

Αἴας δὲ κλονέει Τελαμώνιος· εὖ δέ μιν ἔγνων·

εὐρὺ γὰρ ἀμφ᾽ ὤμοισιν ἔχει σάκος· ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς

κεῖσ᾽ ἵππους τε καὶ ἅρμ᾽ ἰθύνομεν, ἔνθα μάλιστα

ἱππῆες πεζοί τε κακὴν ἔριδα προβαλόντες

ἀλλήλους ὀλέκουσι, βοὴ δ᾽ ἄσβεστος ὄρωρεν.    530

 

 

Είπε και με την μάστιγα ξεκίνησε τους ίππους

κι εκείνοι ως την αισθάνθηκαν γοργά  το αμάξι εφέραν

των Τρώων και των Αχαιών στην μέσην κι επατούσαν

νεκρούς και ασπίδες εις την γην. Και κάτωθε  το αξόνι

και της αμάξης τα πλευρά μαυρίζαν απ’ το αίμα,

που επάνω τους εράντιζαν οι οπλές των τετραπόδων

και τα στεφάνια των τροχών. Κι ελύσσ’ αυτός στο πλήθος

να ορμήσει μέσα των ανδρών. Και συντριμμόν εις όλες

τες φάλαγγες των Δαναών γυρνώντας με το ξίφος

 

ὣς ἄρα φωνήσας ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους

μάστιγι λιγυρῇ· τοὶ δὲ πληγῆς ἀΐοντες

ῥίμφ᾽ ἔφερον θοὸν ἅρμα μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺς

στείβοντες νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δ᾽ ἄξων

νέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περὶ δίφρον,                                                                              

ἃς ἄρ᾽ ἀφ᾽ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλον

αἵ τ᾽ ἀπ᾽ ἐπισσώτρων. ὃ δὲ ἵετο δῦναι ὅμιλον

ἀνδρόμεον ῥῆξαί τε μετάλμενος· ἐν δὲ κυδοιμὸν

ἧκε κακὸν Δαναοῖσι, μίνυνθα δὲ χάζετο δουρός.

αὐτὰρ ὃ τῶν ἄλλων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν 540

 

 

και με την λόγχην έφερνε και με τρανά λιθάρια,

και μόνον με τον Αίαντα τον Τελαμωνιάδην

απέφευγε ν’ αγωνισθεί, διότι, αν πολεμούσε

μ’ άνδρ’ απ’ αυτόν καλύτερον, του αγανακτούσε ο Δίας.

 

 

ἔγχεΐ τ᾽ ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,

Αἴαντος δ᾽ ἀλέεινε μάχην Τελαμωνιάδαο.

 

 

Και στην ψυχήν του Αίαντος έβαλε ο Ζευς τον φόβον.

Στέκει, απορεί, τες πλάτες του με την ασπίδα σκέπει,

φεύγει, αφού πρώτα εκοίταξε το πλήθος, ως θηρίον

αργοκινεί τα γόνατα και στρέφεται να βλέπει.

 

Ζεὺς δὲ πατὴρ Αἴανθ᾽ ὑψίζυγος ἐν φόβον ὦρσε·      544

στῆ δὲ ταφών, ὄπιθεν δὲ σάκος βάλεν ἑπταβόειον, 545

τρέσσε δὲ παπτήνας ἐφ᾽ ὁμίλου θηρὶ ἐοικὼς

ἐντροπαλιζόμενος ὀλίγον γόνυ γουνὸς ἀμείβων.

 

 

Όμοια λεοντάρι πύρινoν άνδρες του αγρού και σκύλοι

διωχνουν μακράν απ’ την αυλήν και ολόνυκτ’ αγρυπνώντας

ν’ αρπάξει δεν του συγχωρούν το άνθος των βοδιών των,

κι εκείνο, από την όρεξη σπρωγμένο των κρεάτων,

ορμά πλην ανωφέλητα, με τόσην τόλμην ρίχνουν

ακόντια επάνω του οι βοσκοί και δέματ’ αναμμένα,

που τα φοβείται αν και λυσσά. Και άμα χαράξ’ η ημέρα

κατηφιασμένο αποχωρεί. Παρόμοια τότε ο Αίας

από τους Τρώας έφευγε πολύ κατηφιασμένος

αθέλητα, φοβούμενος μη κάψουν τα καράβια.

 

ὡς δ᾽ αἴθωνα λέοντα βοῶν ἀπὸ μεσσαύλοιο

ἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται,

οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαι            550

πάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὃ δὲ κρειῶν ἐρατίζων

ἰθύει, ἀλλ᾽ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντες

ἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶν

καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·

ἠῶθεν δ᾽ ἀπὸ νόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·             555

ὣς Αἴας τότ᾽ ἀπὸ Τρώων τετιημένος ἦτορ

ἤϊε πόλλ᾽ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν.

 

 

Και ως όνος σ’ άκρην χωραφιού παιδόπουλα νικάει

απάθητος, και του’σπασαν πολλά ραβδιά στην ράχην

και στα βαθιά σπαρτά πατεί και κόβει το σιτάρι

και αν και τον δέρναν άκοπα μικρή’ναι η δύναμίς των,

και μόλις όταν χορτασθή να φύγει τον βιάζουν.

 

ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ὄνος παρ᾽ ἄρουραν ἰὼν ἐβιήσατο παῖδας

νωθής, ᾧ δὴ πολλὰ περὶ ῥόπαλ᾽ ἀμφὶς ἐάγῃ,

κείρει τ᾽ εἰσελθὼν βαθὺ λήϊον· οἳ δέ τε παῖδες     560

τύπτουσιν ῥοπάλοισι· βίη δέ τε νηπίη αὐτῶν·

σπουδῇ τ᾽ ἐξήλασσαν, ἐπεί τ᾽ ἐκορέσσατο φορβῆς·

 

 

Όμοια τον μέγαν Αίαντα τον Τελαμωνιάδη,

οι Τρώες οι απότολμοι και οι βοηθοί κτυπούσαν

οπίσω του ακατάπαυστα στην μέσην της ασπίδας.

Κι εκείνος πότ’ εγύριζε την μάχην ν’ απαντήσει,

κι εκράτει αυτού τες φάλαγγες των ιπποδάμων Τρώων,

και πότε πάλι εστρέφετο να φύγει και αυτός μόνος

σ’ όλους τον δρόμον έφραζε προς τα γοργά καράβια

ολόρθος, άγριος μεταξύ των Αχαιών και Τρώων.

Και από τ’ ακόντια, που έριχναν με λύσσαν, άλλα μέσα

εις την ασπίδα εμπήγονταν με ορμήν να προχωρήσουν,

πολλά στην μέσην και πριν ή γευθούν το λευκό σώμα

στην γην στυλώνονταν ορθά, για σάρκα πεινασμένα.

 

ὣς τότ᾽ ἔπειτ᾽ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱὸν

Τρῶες ὑπέρθυμοι πολυηγερέες τ᾽ ἐπίκουροι

νύσσοντες ξυστοῖσι μέσον σάκος αἰὲν ἕποντο.    565

Αἴας δ᾽ ἄλλοτε μὲν μνησάσκετο θούριδος ἀλκῆς

αὖτις ὑποστρεφθείς, καὶ ἐρητύσασκε φάλαγγας

Τρώων ἱπποδάμων· ὁτὲ δὲ τρωπάσκετο φεύγειν.

πάντας δὲ προέεργε θοὰς ἐπὶ νῆας ὁδεύειν,

αὐτὸς δὲ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν θῦνε μεσηγὺ        570

ἱστάμενος· τὰ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπὸ χειρῶν

ἄλλα μὲν ἐν σάκεϊ μεγάλῳ πάγεν ὄρμενα πρόσσω,

πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγύ, πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν,

ἐν γαίῃ ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.

 

 

 

ß                                                            à

G