ΙΛΙΑΔΟΣ  -  ΡΑΨΩΔΙΑ  Γ΄

(στίχοι  : 1-128)

[Μετάφραση : ΙΑΚΩΒΟΥ  ΠΟΛΥΛΑ]

 

 

Κι αφού σιμά στους αρχηγούς εσυνταχθήκαν όλοι,

οι Τρώες αλαλάζοντας, σαν τα πτηνά κινούντο.

Καθώς διαβαίνουν γερανοί και κρώζουν στον αιθέρα,

ως φεύγουν τες νεροποντές και τον βαρύν χειμώνα

να φθάσουν στον Ωκεανόν, κι άμα χαράξη αρχίζουν

πόλεμον φονικότατον στο γένος των Πυγμαίων.

 

 

Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν ἅμ᾽ ἡγεμόνεσσιν ἕκαστοι,

Τρῶες μὲν κλαγγῇ τ᾽ ἐνοπῇ τ᾽ ἴσαν ὄρνιθες ὣς

ἠΰτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει οὐρανόθι πρό·

αἵ τ᾽ ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ ἀθέσφατον ὄμβρον

κλαγγῇ ταί γε πέτονται ἐπ᾽ ὠκεανοῖο ῥοάων           5

ἀνδράσι Πυγμαίοισι φόνον καὶ κῆρα φέρουσαι·

ἠέριαι δ᾽ ἄρα ταί γε κακὴν ἔριδα προφέρονται.

 

Κι οι Αχαιοί, μ’ ανδρειάς πνοήν, σιωπηλοί κινούντο,

ένας τον άλλον πρόθυμοι στην μάχην να βοηθήσουν,

κι όπως ο Νότος καταχνιά σε κορφοβούνι χύνει,

που δεν αρέσει του βοσκού, κι είναι χαρά του κλέφτη.

Και της νυκτός καλύτερη, και τόσ’ είναι η μαυρίλα

που κεί και πέτραν έριξες μόλις το μάτι φθάνει,

έτσι πυκνή σηκώνονταν απ’ την ποδοβολή τους

η σκόνη, καθώς έσχιζαν γοργά την πεδιάδα.

Οἳ δ᾽ ἄρ᾽ ἴσαν σιγῇ μένεα πνείοντες Ἀχαιοὶ

ἐν θυμῷ μεμαῶτες ἀλεξέμεν ἀλλήλοισιν.

Εὖτ᾽ ὄρεος κορυφῇσι Νότος κατέχευεν ὀμίχλην        10

ποιμέσιν οὔ τι φίλην, κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω,

τόσσόν τίς τ᾽ ἐπιλεύσσει ὅσον τ᾽ ἐπὶ λᾶαν ἵησιν·

ὣς ἄρα τῶν ὑπὸ ποσσὶ κονίσαλος ὄρνυτ᾽ ἀελλὴς

ἐρχομένων· μάλα δ᾽ ὦκα διέπρησσον πεδίοιο.

 

Και οπόταν επροχώρησαν κι εβρέθηκαν αντίκρυ,

ο θεϊκός Αλέξανδρος προμάχιζε των Τρώων.

 

Οἳ δ᾽ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν ἰόντες,       15

Τρωσὶν μὲν προμάχιζεν Ἀλέξανδρος[1] θεοειδὴς

 

Φορεί στους ώμους παρδαλήν, το ξίφος και το τόξο,

στα χέρια δυο κοντάρια τινάζει χαλκοφόρα

και των Αργείων προκαλεί τους πρώτους πολεμάρχους

να’λθουν μ’ αυτόν να μετρηθούν στον φονικόν αγώνα.

παρδαλέην[2] ὤμοισιν ἔχων καὶ καμπύλα τόξα

καὶ ξίφος· αὐτὰρ δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷ

πάλλων Ἀργείων προκαλίζετο πάντας ἀρίστους

ἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι.                     20

 

Κι ως έρχονταν εμπρός εμπρός με διάσκελα μεγάλα

τον νόησεν ο ψυχερός Μενέλαος κι εχάρη,

σαν πεινασμένος λέοντας μεγάλο σώμ’ αν έβρη,

ελάφ’ ή τράγον άγριον, κι ολάκερον τον τρώγει,

αν και του χύνονται σκυλιά κι ανδρειωμέν’ αγόρια,

ομοίως κι ο Μενέλαος εχάρη ως είδ’ εμπρός του

τον θεϊκόν Αλέξανδρον, θαρρώντας πού’χε φθάσει

η ώρα να εκδικηθεί τον άνομον εχθρόν του,

και από τ’ αμάξι επήδησε στην γην με τ’ άρματά του.

 

Τὸν δ᾽ ὡς οὖν ἐνόησεν[3] ἀρηΐφιλος Μενέλαος

ἐρχόμενον προπάροιθεν ὁμίλου μακρὰ βιβάντα,

ὥς τε λέων ἐχάρη μεγάλῳ ἐπὶ σώματι κύρσας

εὑρὼν ἢ ἔλαφον κεραὸν ἢ ἄγριον αἶγα

πεινάων· μάλα γάρ τε κατεσθίει, εἴ περ ἂν αὐτὸν    25

σεύωνται ταχέες τε κύνες θαλεροί τ᾽ αἰζηοί·

ὣς ἐχάρη Μενέλαος Ἀλέξανδρον θεοειδέα

ὀφθαλμοῖσιν ἰδών· φάτο γὰρ τίσεσθαι ἀλείτην·

αὐτίκα δ᾽ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.

 

Και ο θεϊκός Αλέξανδρος άμ’ είδε αυτόν που εφάνη

μες στους προμάχους, η καρδιά του εσπάραξε στα στήθη

και να σωθή εσύρθηκε στην μέση των συντρόφων.

Σαν άνθρωπος που απάντησε φίδι κακό στον λόγγον,

γυρίζει οπίσω, τρέμοντας εις όλα του τα μέλη

και στρέφει από τον δρόμον του στην όψη κερωμένος,

ομοίως εις τες φάλαγγες εκρύφθηκε των Τρώων

ο θεϊκός Αλέξανδρος να φύγη απ’ τον Ατρείδην.

 

Τὸν δ᾽ ὡς οὖν ἐνόησεν Ἀλέξανδρος θεοειδὴς              30

ἐν προμάχοισι φανέντα, κατεπλήγη φίλον ἦτορ,

ἂψ δ᾽ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρ᾽ ἀλεείνων.

Ὡς δ᾽ ὅτε τίς τε δράκοντα ἰδὼν[4] παλίνορσος ἀπέστη

οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὑπό τε τρόμος ἔλλαβε γυῖα,

ἂψ δ᾽ ἀνεχώρησεν, ὦχρός τέ μιν εἷλε παρειάς,          35

ὣς αὖτις καθ᾽ ὅμιλον ἔδυ Τρώων ἀγερώχων

δείσας Ἀτρέος υἱὸν Ἀλέξανδρος θεοειδής.

 

Και ο Έκτωρ τον ονείδισε πικρώς άμα τον είδε:

 

Τὸν δ᾽ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσιν·

 

«Δύσπαρι, εξαίσιε στην ειδή, γυναιμανή και πλάνε,

ποτέ να μην είχες γεννηθεί ή να ’χες αποθάνει

άγαμος, κι όχι να σε ιδώ, καθώς σε βλέπω τώρα,

να γίνεσ’ εξουθένωμα και μίσος των ανθρώπων.

 

Δύσπαρι εἶδος ἄριστε γυναιμανὲς ἠπεροπευτὰ

αἴθ᾽ ὄφελες ἄγονός τ᾽ ἔμεναι ἄγαμός τ᾽ ἀπολέσθαι·   40

καί κε τὸ βουλοίμην, καί κεν πολὺ κέρδιον ἦεν

ἢ οὕτω λώβην τ᾽ ἔμεναι καὶ ὑπόψιον ἄλλων.

 

Α! πόσο θα χασκογελούν των Αχαιών τα πλήθη,

που ανδρειωμένον σ’ έλεγαν απ΄την λαμπρή θωριά σου.

Και θάρρος συ και δύναμιν στα σπλάχνα σου δεν έχεις.

Τέτοιος ως είσαι ετόλμησες με ποντοπόρα πλοία

και με συντρόφους διαλεκτούς τα πέλαγα να σχίσης

και να πατήσης ξένων γην, κι από μακρινά μέρη,

να φέρης ωραιότατην νύφην ανδρών ηρώων

και του πατρός σου συμφορά και της πατρίδος όλης,

χαρά μεγάλη των εχθρών, δική σου καταισχύνη;

 

Ἦ που καγχαλόωσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ

φάντες ἀριστῆα πρόμον ἔμμεναι, οὕνεκα καλὸν

εἶδος ἔπ᾽, ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι βίη φρεσὶν οὐδέ τις ἀλκή.      45

Ἦ τοιόσδε ἐὼν ἐν ποντοπόροισι νέεσσι

πόντον ἐπιπλώσας, ἑτάρους ἐρίηρας ἀγείρας,

μιχθεὶς ἀλλοδαποῖσι γυναῖκ᾽ εὐειδέ᾽ ἀνῆγες

ἐξ ἀπίης γαίης νυὸν ἀνδρῶν αἰχμητάων

πατρί τε σῷ μέγα πῆμα πόληΐ τε παντί τε δήμῳ,   50

δυσμενέσιν μὲν χάρμα, κατηφείην δὲ σοὶ αὐτῷ;

 

Γιατί δεν στέκεσ’ έμπροσθεν του ανδρείου Μενελάου,

τότε να ιδής τίνος ανδρός την νύφην αγκαλιάζεις;

 

οὐκ ἂν δὴ μείνειας ἀρηΐφιλον Μενέλαον;

γνοίης χ᾽ οἵου φωτὸς ἔχεις θαλερὴν παράκοιτιν·

 

Κιθάρα, ακόμη κι ομορφιά και όσες χάρες έχεις

της Αφροδίτης, θα χαθούν, αν κυλιστής στο χώμα.

 

οὐκ ἄν τοι χραίσμῃ κίθαρις τά τε δῶρ᾽ Ἀφροδίτης

ἥ τε κόμη τό τε εἶδος ὅτ᾽ ἐν κονίῃσι μιγείης.                55

 

Αχ! τόσα έπραξες κακά που, αν είχαν αίμα οι Τρώες,

θα εφορούσε πέτρινον χιτώνα το κορμί σου.»

 

Ἀλλὰ μάλα Τρῶες δειδήμονες· ἦ τέ κεν ἤδη

λάϊνον ἕσσο χιτῶνα κακῶν ἕνεχ᾽ ὅσσα ἔοργας.

 

Κι ο θεϊκός Αλέξανδρος του απάντησε και είπε:

 

Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·

 

«Έκτορ’, αφού με δίκαιον με ψέγεις κι όχι αδίκως –

είναι η καρδιά σου αμάλακτη σαν την σκληρήν αξίνη

που σχίζει δέντρο δυνατό στου ξυλουργού το χέρι

κι είναι στην τέχνην βοηθός και στην ορμήν του ανθρώπου.

Ομοίως είναι ατρόμητος στα στήθη μέσα ο νους σου –

τα γλυκά δώρα της χρυσής θεάς μη μου ονειδίζεις.

Ποιος θ’ αψηφήσει τα λαμπρά των αθανάτων δώρα;

Και στανικώς δεν παίρνονται, τα δίδ’ η θέλησίς των.

 

 

Ἕκτορ ἐπεί με κατ᾽ αἶσαν ἐνείκεσας οὐδ᾽ ὑπὲρ αἶσαν·

αἰεί τοι κραδίη πέλεκυς ὥς ἐστιν ἀτειρὴς                  60

ὅς τ᾽ εἶσιν διὰ δουρὸς ὑπ᾽ ἀνέρος ὅς ῥά τε τέχνῃ

νήϊον ἐκτάμνῃσιν, ὀφέλλει δ᾽ ἀνδρὸς ἐρωήν·

ὣς σοὶ ἐνὶ στήθεσσιν ἀτάρβητος νόος ἐστί·

μή μοι δῶρ᾽ ἐρατὰ πρόφερε χρυσέης Ἀφροδίτης·

οὔ τοι ἀπόβλητ᾽ ἐστὶ θεῶν ἐρικυδέα δῶρα                 65

ὅσσά κεν αὐτοὶ δῶσιν, ἑκὼν δ᾽ οὐκ ἄν τις ἕλοιτο·

 

 

Και τώρα εάν επιθυμάς εγώ να πολεμήσω,

τους Τρώας και τους Αχαιούς, συ κάμε να ησυχάσουν

και βάλε τον Μενέλαον κι εμέ ν’ αγωνισθούμε

για την Ελένην κι όλους της τους θησαυρούς οι δύο.

Και αυτός που θα’βγει νικητής, στα γονικά του ας πάρη

την νέαν και τους θησαυρούς, και σεις οι άλλοι ομόστε

ειρήνην και την κάρπιμην Τρωάδα να χαρήτε.

Κι εκείνοι στην πατρίδα τους, στο ιπποτρόφον Άργος

και στην ομορφοπάρθενην ας γύρουν Αχαίαν.».

 

 

νῦν αὖτ᾽ εἴ μ᾽ ἐθέλεις πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι,

ἄλλους μὲν κάθισον Τρῶας καὶ πάντας Ἀχαιούς,

αὐτὰρ ἔμ᾽ ἐν μέσσῳ καὶ ἀρηΐφιλον Μενέλαον

συμβάλετ᾽ ἀμφ᾽ Ἑλένῃ καὶ κτήμασι πᾶσι μάχεσθαι·  70

ὁππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,

κτήμαθ᾽ ἑλὼν εὖ πάντα γυναῖκά τε οἴκαδ᾽ ἀγέσθω·

οἳ δ᾽ ἄλλοι φιλότητα καὶ ὅρκια πιστὰ ταμόντες

ναίοιτε Τροίην ἐριβώλακα, τοὶ δὲ νεέσθων

Ἄργος ἐς ἱππόβοτον καὶ Ἀχαιΐδα καλλιγύναικα.

Είπε, κι ο Έκτωρ χάρηκε στον λόγον και στην μέσην

εβγήκε κι εσταμάτησε τες φάλαγγες των Τρώων

με το κοντάρι, και όλα ευθύς  εκάθισαν τα πλήθη,

και οι καλλίκομοι Αχαιοί, καθώς επροχωρούσε,

με τόξα τον σημάδευσαν, μ’ ακόντια, με λιθάρια.

Και τρανήν έσυρε φωνήν ο μέγας Αγαμέμνων:

 

Ὣς ἔφαθ᾽, Ἕκτωρ δ᾽ αὖτ᾽ ἐχάρη μέγα μῦθον ἀκούσας,

καί ῥ᾽ ἐς μέσσον ἰὼν Τρώων ἀνέεργε φάλαγγας

μέσσου δουρὸς ἑλών· τοὶ δ᾽ ἱδρύνθησαν ἅπαντες.

Τῷ δ᾽ ἐπετοξάζοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ

ἰοῖσίν τε τιτυσκόμενοι λάεσσί τ᾽ ἔβαλλον·                  80

αὐτὰρ ὃ μακρὸν ἄϋσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·

 

«Σταθήτε, Αργείοι, παύσετε, των Αχαιών αγόρια,

κάτι να ειπή, θέλει σ’ εμάς ο λοφοσείστης Έκτωρ.»

 

ἴσχεσθ᾽ Ἀργεῖοι, μὴ βάλλετε κοῦροι Ἀχαιῶν·

στεῦται γάρ τι ἔπος ἐρέειν κορυθαίολος Ἕκτωρ.

 

Αυτά είπε κι ελούφαξαν τα πλήθη στην φωνήν του.

Τότε στην μέσην των στρατών ομίλησεν ο Έκτωρ:

 

Ὣς ἔφαθ᾽, οἳ δ᾽ ἔσχοντο μάχης ἄνεῴ τ᾽ ἐγένοντο

ἐσσυμένως· Ἕκτωρ δὲ μετ᾽ ἀμφοτέροισιν ἔειπε·         85

 

«Σεις Τρώες και σεις Αχαιοί, ακούστε ό,τι προβάλλει

ο Αλέξανδρος αυτός αρχή του φοβερού πολέμου.

Οι Τρώες όλοι κι οι Αχαιοί σαν λέγει ν’ αποθέσουν

τα λαμπρά άρματα χαμαί στην γην την πολυθρέπτραν.

Κι αυτός και  ο Μενέλαος ν’ αγωνισθούν στην μέσην

για την Ελένην κι όλους της τους θησαυρούς της μόνοι,

κι όποιος φανή καλύτερος και τον δόξασ’ η νίκη,

την νέαν και τους θησαυρούς στα γονικά του αν πάρη,

οι άλλοι με όρκους στερεούς να κλείσωμεν αγάπην.».

 

κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ

μῦθον Ἀλεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ὄρωρεν.

Ἄλλους μὲν κέλεται Τρῶας καὶ πάντας Ἀχαιοὺς

τεύχεα κάλ᾽ ἀποθέσθαι ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,

αὐτὸν δ᾽ ἐν μέσσῳ καὶ ἀρηΐφιλον Μενέλαον              90

οἴους ἀμφ᾽ Ἑλένῃ καὶ κτήμασι πᾶσι μάχεσθαι.

Ὁππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται

κτήμαθ᾽ ἑλὼν εὖ πάντα γυναῖκά τε οἴκαδ᾽ ἀγέσθω·

οἳ δ᾽ ἄλλοι φιλότητα καὶ ὅρκια πιστὰ τάμωμεν.

 

Αυτά είπε, κι εσίγησαν, άφωνοι εμείναν όλοι.

Κι ο ψυχερός Μενέλαος τον λόγον πήρε κι είπε:

 

Ὣς ἔφαθ᾽, οἳ δ᾽ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·   95

τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·

 

«Τώρα ν’ ακούσετε κι εμέ, που εξόχως θλίβει ο πόνος

να χωρισθήτ’ ήλθ’ ο καιρός, κι εγώ το βλέπω, Αργείοι

και Τρώες, αφού επάθετε τόσα κακά για μένα

από την έχθραν π’ άναψεν η πράξις του Αλεξάνδρου.

Και σ’ όποιον όρισε από εμάς τον θάνατον η μοίρα,

ας αποθάνη και οι λοιποί με αγάπην χωρισθήτε.

 

κέκλυτε νῦν καὶ ἐμεῖο· μάλιστα γὰρ ἄλγος ἱκάνει

θυμὸν ἐμόν, φρονέω δὲ διακρινθήμεναι ἤδη

Ἀργείους καὶ Τρῶας, ἐπεὶ κακὰ πολλὰ πέπασθε

εἵνεκ᾽ ἐμῆς ἔριδος καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκ᾽ ἀρχῆς·       100

ἡμέων δ᾽ ὁπποτέρῳ θάνατος καὶ μοῖρα τέτυκται

τεθναίη· ἄλλοι δὲ διακρινθεῖτε τάχιστα*.

 

Και αρνάδα ολόμαυρην της Γης, κάτασπρο αρνί του Ηλίου

φέρετε σεις, και του Διός εμείς θα φέρωμ’ άλλο

και ας έλθη ο Πρίαμος, αυτός να κάμη την θυσίαν

των όρκων, ότ’ είναι άπιστα και αυθάδη τα παιδιά του,

μην ασεβήσουν άνομα στους όρκους του Κρονίδη.

 

Οἴσετε ἄρν᾽, ἕτερον λευκόν, ἑτέρην δὲ μέλαιναν[5],

Γῇ τε καὶ Ἠελίῳ· Διὶ δ᾽ ἡμεῖς οἴσομεν ἄλλον·

ἄξετε δὲ Πριάμοιο βίην, ὄφρ᾽ ὅρκια τάμνῃ              105

αὐτός, ἐπεί οἱ παῖδες ὑπερφίαλοι καὶ ἄπιστοι,

μή τις ὑπερβασίῃ Διὸς ὅρκια δηλήσηται.

 

Γνωρίζουμε που ανάερος ο νους των νέων είναι.

Και όπου είναι γέροι και τα εμπρός και τα κατόπι βλέπουν,

κι ό,τι συμφέρει προνοούν στο’να και στ’ άλλο μέρος.»

 

Αἰεὶ δ᾽ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν φρένες ἠερέθονται·

οἷς δ᾽ ὁ γέρων μετέῃσιν ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω

λεύσσει, ὅπως ὄχ᾽ ἄριστα μετ᾽ ἀμφοτέροισι γένηται.

 

Αυτά είπε κι εχάρηκαν οι Αχαιοί και οι Τρώες,

ως έλπιζαν το ξύφασμα του οδυνηρού πολέμου.

 

Ὣς ἔφαθ᾽, οἳ δ᾽ ἐχάρησαν Ἀχαιοί τε Τρῶές τε

ἐλπόμενοι παύσασθαι ὀϊζυροῦ πολέμοιο.

 

Και αράδιασαν τ’ αμάξια τους, εκατεβήκαν όλοι,

τα άρματά τους έβγαλαν και τ’ αποθέσαν χάμου

οι δυο στρατοί και διάστημα τους χώριζεν ολίγο.

Και απόστειλε δυο κήρυκες ο Έκτωρ εις την πόλιν

κείθεν να φέρουν τα σφακτά κι αμέσως να καλέσουν

τον Πρίαμον. Και απόστειλεν ο μέγας Αγαμέμνων

στα πλοία τον Ταλθύβιον να φέρη το κριάρι.

Και υπάκουσε ο Ταλθύβιος στον κραταιόν Ατρείδην.

 

Καί ῥ᾽ ἵππους μὲν ἔρυξαν ἐπὶ στίχας, ἐκ δ᾽ ἔβαν αὐτοί,

τεύχεά τ᾽ ἐξεδύοντο· τὰ μὲν κατέθεντ᾽ ἐπὶ γαίῃ

πλησίον ἀλλήλων, ὀλίγη δ᾽ ἦν ἀμφὶς ἄρουρα·         115

Ἕκτωρ δὲ προτὶ ἄστυ δύω κήρυκας ἔπεμπε

καρπαλίμως ἄρνάς τε φέρειν Πρίαμόν τε καλέσσαι·

αὐτὰρ ὃ Ταλθύβιον προΐει κρείων Ἀγαμέμνων

νῆας ἔπι γλαφυρὰς ἰέναι, ἠδ᾽ ἄρν᾽ ἐκέλευεν

οἰσέμεναι· ὃ δ᾽ ἄρ᾽ οὐκ ἀπίθησ᾽ Ἀγαμέμνονι δίῳ.     120

 

Μηνύτρα στην λευκόχερην Ελένην ήλθ’ η Ίρις

και ομοιώθη με την αδελφήν του ανδρός της Λαοδίκην,

που’χε τον Ελικάωνα  Αντηνορίδην άνδρα

απ’ όλες ωραιότερη τες κόρες του Πριάμου.

 

Ἶρις δ᾽ αὖθ᾽ Ἑλένῃ λευκωλένῳ ἄγγελος ἦλθεν

εἰδομένη γαλόῳ Ἀντηνορίδαο δάμαρτι,

τὴν Ἀντηνορίδης εἶχε κρείων Ἑλικάων

Λαοδίκην Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην.

 

Την ήβρεν οπού ύφαινε διπλό μεγάλο υφάδι

πορφύρου κι επάνω του κεντούσε τους πολέμους

των χαλκοφόρων Αχαιών, των ιπποδάμων Τρώων

που εξ αφορμής της απαρχής εκείνο επολεμούσαν.

 

Τὴν δ᾽ εὗρ᾽ ἐν μεγάρῳ· ἣ δὲ μέγαν ἱστὸν ὕφαινε     125

δίπλακα πορφυρέην, πολέας δ᾽ ἐνέπασσεν ἀέθλους

Τρώων θ᾽ ἱπποδάμων καὶ Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων,

οὕς ἑθεν εἵνεκ᾽ ἔπασχον ὑπ᾽ Ἄρηος παλαμάων·

 

 

ß                                                            à

G

 



[1]ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ : ο ΠΑΡΙΣ.

 

 

[2] Δορά ζώου.

 

[3] Είναι ενδιαφέρον πως όταν είδε τον Πάρι, ο Μενέλαος, ΕΝΟΗΣΕ (κατάλαβε από τις κινήσεις του)  τι ήθελε να τους πει. Ίσως επειδή ήταν μακριά, ίσως όμως επειδή δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα.  Και πιο κάτω, όταν ο Πάρις  θέλει να μονομαχήσει με τον Μενέλαο, ζητά από τον Έκτορα να μιλήσει στους Αχαιούς.

 

[4]Δεύτερη φορά που παρομοιάζονται οι Αχαιοί με ΔΡΑΚΟΝΤΑ (φίδι).

Βλ. και ΙΛΙΑΔΟΣ  ΡΑΨΩΔΙΑ  Β΄, στ. 308 κ.εξ.

 

[5]Το μαύρο αρνί αφιερώνεται στην Γη.   Μαύρο χρώμα επιβαλλόταν να έχουν τα σφάγια που προορίζονταν για τους θεούς του Κάτω Κόσμου.

 



* O Μενέλαος, αναλαμβάνει πρωτοβουλία, η οποία βρίσκεται  σε αντίθεση με την συμβουλή του Νέστορα [βλ. ΡΑΨΩΔΙΑ Β, στ. 434], που πρότεινε να αρχίσουν γρήγορα οι Αχαιοί την επίθεση, κάτι που αποδέχθηκε ο Αγαμέμνων. Κανει μια τελευταία προσπάθεια να επιλυθεί με μονομαχία η διαφορά Αχαιών – Τρώων. Και  δέχεται να μονομαχήσει αυτός ο ίδιος με τον Πάρι, δηλαδή οι δυο άμεσα ενδιαφερομενοι, ώστε να μην έχουν άλλες απώλειες  οι δυο λαοί, αλλά να  δεχθούν το αποτέλεσμα της μονομαχίας και  να  χωρίσουν μετά σαν φίλοι. Αυτή η κίνηση δειχνει τον χαρακτήρα του Μενελάου, τον οποίο ο Όμηρος αποκαλεί ‘αγαθός Μενέλαος’ [στ. 96].